รายชื่อผู้ถูกสัมภาษณ์เรียงตามลำดับ
 
• บุญมี ไผ่นวล (ลุงบุญ) -พนักงานขับรถ
• อชิระ เชษฐ์ตระกูลวงศ์ (ไข่หวาน)  -นักเรียนชายรุ่น 3
• เอกธิดา แจ่มกรุณา (ครูเอก) -คุณครูวิชาภาษาไทย
• สิมิลัน นพรัตน์ตระกูล (ปั้นทราย) -นักเรียนหญิ่งรุ่น 4
 

 แก้ไขครั้งที่ 1 20/05/2555-----แก้ไขตามที่ผปค.ปั้นทรายแนะนำ

 แก้ไขครั้งที่ 2 25/05/2555 --แก้ไขตามที่ผปค.ครูเอมและผปค.เฟิร์นรุ่น 4 แนะนำ

 

 

 

 

กราบเท้าแม่จ๋าที่เคารพรัก

 

 

 

                แม่จ๋าเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือเปล่าจ๊ะ หนูไก่สบายดีจ้ะ หนูมีเรื่องจะแจ้งให้แม่จ๋าทราบ ๒ เรื่องด้วยกันจ้ะ

 

 

                เรื่องที่ ๑ คือความเป็นอยู่ของหนู ตั้งแต่อยู่กับคุณยาย หนูก็ได้รู้ว่าโลกเรามันกว้างใหญ่เสียจริง ในเมืองนั้นอะไรก็ดูแปลกตาไปหมด เกวียนยนต์ที่นี่เยอะมากเหาะสวนไปสวนมาจนลายตา พฤกษานั้นมีแทบจะนับต้นได้ อากาศเลยร้อนไม่เหมือนบ้านเราเลยล่ะ อะไรๆ ก็แปลกดี แต่ที่หนูไก่ตกใจที่สุดตอนมาใหม่ๆ ก็คือ....

 


 

           โอ้คุณพระช่วย! ตอนกลางวันผู้ชายที่นี่ใส่เสื้อด้วยล่ะ! ร้อนราวกับเพลิงกัลป์ขนาดนี้ ยังทนใส่เสื้อกันได้อีก!

 


 

             หนูไก่เพิ่งจะรู้ว่ามันเป็นธรรมเนียมของที่นี่ ก็ตอนที่คุณยายดุหนูที่หนูถอดเสื้อเดินไปมากลางที่สาธารณะนี่แหละจ้ะ จะว่าไปตอนนั้นหนูก็รู้สึกตะหงิดๆ อยู่เหมือนกัน มิน่าล่ะมีแต่คนจ้องมอง น่าอายจริงเชียว ผิดธรรมเนียมบ้านเมืองเสียได้ ผู้คนคงจะพากันครหาติฉินนินทาถึงวงศ์ตระกูล หนูเสียใจจ้ะแม่จ๋า หนูขอโทษด้วยนะจ๊ะ

 

 

 

                 เรื่องที่ ๒ ที่อยากให้แม่จ๋าทราบคือ เมื่อวันศุกร์ที่ ๑๖ มีนาคมที่ผ่านมา หนูไก่ไปสัมภาษณ์เพื่อสอบเข้าโรงเรียนลูกบาศก์มาจ้ะ แม่จ๋าคงอยากรู้ว่าหนูสัมภาษณ์เป็นอย่างไรบ้าง หนูจึงไปถ่ายสำเนาเอกสารสิ่งที่หนูจดตอนสัมภาษณ์เก็บมาด้วยชุดหนึ่ง แนบมากับจดหมายฉบับนี้ หนูไก่จะเขียนอธิบายประกอบด้วยนะจ๊ะ แม่จ๋าจะได้ไม่สับสน

 


 

                  แผ่นที่ ๑ เป็นเรื่องราวตอนสัมภาษณ์ลุงบุญจ้ะแม่ หนูไก่ปลื้มเขามากๆ เลย หนูเจอเขาที่สวนพฤกษศาสตร์ของโรงเรียน ลุงเขากำลังขูดหาหวยที่ต้นมะม่วง หนูไก่จึงไปทักทายด้วยความสนใจใคร่รู้ ตอนแรกหนูเรียกว่าพี่ชาย แต่เขาอนุญาตให้หนูไก่เรียกว่าลุงล่ะ ลุงบุญเป็นคนน่ารักมาก ตอนหนูถามเขาเรื่องเลขหวย ลุงเขาไม่หวงเลยล่ะจ้ะ กลับมีไมตรีสอนขูดเลขหวยด้วยล่ะ แต่ศาสตร์ศิลป์แห่งการดูหวยมันล้ำลึกมาก จนหนูไก่ไม่สามารถเข้าถึงได้ ซึ่งเป็นที่เสียใจยิ่ง


                  อย่างไรก็ตามมีสิ่งหนึ่งที่หนูสามารถสัมผัสถึงได้ นั่นคือจิตวิญญาณความรักอันแสนบริสุทธิ์ของลุงบุญกับภรรยาจ้ะแม่จ๋า ทั้งแววตา สีหน้า คำพูด ทั้งหมดนั้นล้วนสื่อถึงความในใจอันแสนหวานล้ำ มันทำให้หนูนึกถึงเพลงของพี่ตั๊กแตน ชลดาขึ้นมาจับใจ จึงขับร้องเพลงบางท่อนให้ลุงเขาฟัง ไม่นึกเลยว่าลุงเขาก็รู้จัก แถมยังโปรดปรานเหมือนกันเสียด้วยจ้ะ แม้หนูอยากสนทนาเรื่องนี้ต่อเพียงใด แต่หนูก็ไม่ลืมจ้ะว่ามาสอบสัมภาษณ์

 .

.

.

.

  

 

 

 

 

บุคลากรพิเศษ : พนักงานขับรถของโรงเรียน 

บุญมี  ไผ่นวล (ลุงบุญ)

เวลา ๑๑.๓๐ น.

พิชิต :      น้องชื่อพิชิต ใจหาญ ชื่อเล่นชื่อไก่ครับ               
               น้องขออนุญาตสัมภาษณ์พี่ชายได้ไหมครับ

 

 

 

ลุงบุญ :    ได้สิพ่อหนุ่ม ผมชื่อบุญมี ไผ่นวล เรียกผมว่าลุงบุญละกันนะพ่อหนุ่ม ไม่ต้องพี่ชายพี่เชยอะไรหรอก
                ผมก็อายุปูนนี้แล้ว ฮะๆๆ ผมเป็นพนักงานขับรถของโรงเรียนครับ  ///ลุงส่งยิ้มให้

 

 

 

พิชิต :      ลุงกำลังทำอะไรที่ต้นไม้อยู่หรือครับ น้องนี้ฉงนสงสัยเป็นยิ่งนัก

 

 



ลุงบุญ :    ผมกำลังขูดหาเลขเด็ดอยู่น่ะครับ

 


 

พิชิต :      โอ้แม่เจ้าแม่จิต! ขูดเลข! ขูดหวยน่ะหรอครับ! นั่นมันศาสตร์แห่งจิตวิญญาณนี่!!!

 

 

 

ลุงบุญ :  ชู่!~ เบาๆ สิพ่อหนุ่ม เดี๋ยวคุณนายที่บ้านมาเห็นผม จะซวยเอาได้

 

 

 

พิชิต :      น้องขอโทษด้วยนะครับ แหะๆ น้องตื่นเต้นไปหน่อย แล้วลุงขูดเลขยังไงครับ เห็นเลขแล้วหรือยัง

 

 

 

ลุงบุญ :  ยังลางๆ อยู่เห็นเลขไม่ค่อยชัดเท่าไร  พ่อหนุ่มท่าทางสนใจน่าดูนะ
              ผมสอนขูดไว้ให้เป็นความรู้รอบตัวเอาไหมล่ะ

 

 

 

พิชิต :      จริงหรือครับ!? ลุงจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้น้องจริงๆ หรือครับ เป็นพระคุณอย่างสูงจริงๆ ครับ

 

 

 

ลุงบุญ :  รู้ไว้เป็นความรู้รอบตัวละกันนะพ่อหนุ่ม ยังเด็กอยู่เลย มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไรหรอกนะ  
              แล้วห้ามไปบอกใครล่ะว่าผมสอนน่ะ

 

 

 

พิชิต :      ขอบคุณที่สอนสั่งครับ น้องจะจำไว้เป็นบทเรียนชีวิต  ไม่ต้องห่วงครับ น้องเป็นเด็กดี
                จะปิดปากให้เงียบกริบ และจะไม่ลองเล่นเด็ดขาดครับ  

 

 

 

ลุงบุญ : //ลุงบุญพยักหน้าตอบ
                เวลาขูดหวยเนี่ยนะ เคล็ดอย่างหนึ่งก็คือขูดตอนใกล้ๆ หวยออก เลขมันจะได้ไม่คลาดเคลื่อน
                แล้วก็เอาแป้งทาตัวธรรมดานี่ ทาๆ หน่อย แล้วก็ใช้เหรียญบาทหรือนิ้วก็ได้ค่อยๆ ขูดนะ
                แล้วพ่อหนุ่มก็ต้องพึ่งสายตาตัวเองล่ะ ต้องใช้จินตนาการตัวเองหน่อย ก็จะเห็นเลขละ
                อย่างนี่ที่ผมขูดก็พอเห็นลางๆ เป็นเลข....๒

 

 

 

พิชิต :      //เกาหัวงงๆ
                ดูยากจริงๆ น้องแทบจะตีลังกาตะแคงหัวดูอยู่แล้วยังมองไม่ออกเลย

 

 

 

ลุงบุญ :    มันอยู่ที่ประสบการณ์ด้วยล่ะนะพ่อหนุ่ม ฮ่าๆๆ

 

 

 

 

 

พิชิต :      ///ยิ้มพยักหน้าหงึกหงัก
                เอ.... จะว่าไปแล้ว น้องเห็นลุงพูดถึงคุณนายที่บ้าน นี่ใช่ภรรยาของลุงหรือเปล่าครับ

 

 


 

 

 

ลุงบุญ :  ใช่แล้วล่ะพ่อหนุ่ม เขาทำงานเป็นแม่บ้านที่นี่ซะด้วย ผมถึงไม่อยากให้พ่อหนุ่มเสียงดังไปน่ะ
             เดี๋ยวเขาเดินผ่านมาผมจะโดนดุเอา ฮะๆ

 

 

 

 

 

 

พิชิต :      ถึงลุงจะกลัวภรรยาดุ แต่แววตาลุงยามพูดถึงมันเต็มไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง
               คงจะรักเธอมากเลยสินะครับ

 

 

 

 

 

 

ลุงบุญ :  รักมากสิพ่อหนุ่ม เขาเป็นคู่คิดคู่ชีวิตผมมานาน ผ่านอุปสรรคต่างๆ มาด้วยกันก็มาก ถ้าผมไม่มีเขา
             ผมยังไม่กล้าแม้แต่จะคิดเลยว่าชีวิตผมทุกวันนี้จะเป็นยังไง เพราะมีเขาอยู่ผมจึงมีความสุขอยู่ทุกวันนี้

 

 

 

 

 

 

พิชิต :      ลุงทำให้น้องนึกถึงเพลงหนึ่งขึ้นมาเลยล่ะครับ เพลงนี้....
                //พิชิตร้องเพลงเบาๆ

~ยิ่งกว่าคำว่ารัก มากกว่าคำว่าใช่
เป็นคู่แท้คู่ใจที่หากันจนเจอ ยิ่งได้ยินว่ารักยิ่งรักรักเธอ
นานแค่ไหนน่ะเหรอ คำว่าตลอดกาลก็ยังนานไม่พอ~

 

 

 

 

 

 

ลุงบุญ :  เพลงยิ่งกว่าคำว่ารัก มากกว่าคำว่าใช่ของตั๊กแตน ชลดานี่นา! เพลงโปรดของผมเลยล่ะ
             พ่อหนุ่มฟังเพลงลูกทุ่งด้วยรึ คอเดียวกับผมเลยฮ่าๆๆ

 

 

 

 

 

 

พิชิต :      โอ้~ คุณพระ! ลุงก็ชอบเหมือนกับน้องงั้นหรือครับ น้องโปรดปรานเพลงลูกทุ่งที่สุดเลย
               โดยเฉพาะของพี่ตั๊กแตน ชลดา ทั้งเสียงใสไพเราะ ลูกคอเสนาะหู
                ล่าสุดนี่พี่เขายังได้อันดับต้นๆ ของเพลงดังด้วยนะครับ

 

 

 

 

 

 

ลุงบุญ :  ผมก็ชอบเหมือนกัน หมุนวิทยุไปคลื่นไหนๆ ส่วนใหญ่ก็เจอแต่หนูตั๊กแตนนี่ล่ะ เสียงเขาดีจริงๆ ฮะๆ

 

 

 

 

 

 

พิชิต :      //เหลือบมองนาฬิกา
               โอ้ อนิจจา...เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วนัก
                คุณลุงครับน้องคงต้องขอตัวไปสัมภาษณ์ผู้อื่นต่อแล้วล่ะครับ 
                มิเช่นนั้นเกรงว่าเวลาจะไม่ทันการณ์ หากมีโอกาสน้องขอมาสนทนากับลุงอีกนะครับ

 

 

 

 

 

 

ลุงบุญ :  ได้สิพ่อหนุ่ม ขอให้โชคดีในการสอบนะ

 

 

 

 

 

 

พิชิต :      ขอบพระคุณจริงๆ ครับลุง //ยกมือไหว้สวัสดี

 

 

 

ปัจฉิมลิขิต : ขอความกรุณาจากทางโรงเรียนเก็บเรื่องราวที่สัมภาษณ์เป็นความลับราชการ ทั้งนี้ทั้งนั้นลุงบุญอาจจะเดือดร้อนได้หากคุณนายที่บ้านทราบ

 

 ....................................................................................

 

สรุปโดยสังเขป....

                บุญมี  ไผ่นวล (ลุงบุญ)


• พนักงานขับเกวียนยนต์ของโรงเรียนที่แสนใจดี


• เป็นเซียนจำแลง! มีนิ้วฤทธิ์ขูดเลขได้! มีตาทิพย์ไว้เพ่งเลข! มีรัศมีไอเซียนจากหน้าผาก


• อิ่มไอทิพย์จากสวรรค์จึงค่อนข้างอ้วนท้วมอุดมสมบูรณ์


• รักคุณนายที่บ้านยิ่งชีพ จนสัมผัสได้ถึงความรักอันแสนหวานละมุนละไมอยู่ในบรรยากาศ


 

• โปรดปรานเพลงลูกทุ่งเป็นอย่างยิ่ง!


• น่ารักมาก!

 ....................................................................................

 

นี่เป็นรูปของลุงบุญจ้ะแม่ หนูไก่วาดเองเลยนะจ๊ะ

 

 

.................................................................................... 

 

 

 

                แผ่นที่ ๒ เป็นเรื่องราวตอนสัมภาษณ์พี่อชิระล่ะจ้ะแม่  เขามีอัธยาศัยไมตรีที่แสนดี รอยยิ้มของพี่เขาช่างน่าหลงใหลเสียจริงจ้ะแม่ มันประทับใจหนูไก่มากๆ ตั้งแต่แรกพบสบตาทักทายกัน แม้เขาจะดูประหลาดๆ ไปบ้าง แต่เด็กเมืองทุกคนก็คงเป็นแบบนี้กระมัง อะไรบางอย่างในตัวพี่อชิระนั้นช่างทรงเสน่ห์...อย่างที่หนูก็บอกไม่ถูก...