[My Life] My Mommy & Hospital!~

posted on 28 Dec 2009 11:59 by xilver-foxy
 
*****เอนทรี่นี้จะกลายเป็นเอนทรี่ ระบายอารมณ์ ไม่มีเสื่อมนะขอรับ แค่อยากเล่าประสบการณ์ในบ้านหลังที่ 3 ของเรา (บ้านหลังที่ 1 ก็บ้านข้าน้อยเอง บ้านหลังที่ 2 ก็โรงเรียน และบ้านหลังที่ 3 ก็คือโรงพยาบาล ^ ^)
 
 
 
เอาเป็นว่าไม่รู้ทำไม ช่วงนี้ทั้งบ้านเข้าโรงพยาบาลบ่อยมากๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งหมาที่บ้าน - -* คงเรียกได้ว่าถึงคราวเคราะห์ล่ะมั้ง 
 
ซวยยังไงน่ะหรือ จะไล่ให้ฟัง มันเกิดภายในอาทิตย์เดียวกันเลยน่ะสิ = =
 
 
1.แม่เข้ารพ.ไปผ่าตัดหลายอาทิตย์ที่แล้ว ปัจจุบันก็ยังอยู่ ซึ่งเราสอบ แม้สอบก็ยังต้องไปเฝ้าแม่ ผลสอบแม้ออกมาห่วยบัดซบ แต่เราก็ไม่สน เพราะถ้าเราเอาแต่บ้าเรียน ไม่ได้ดูแม่ เกิดแม่เป็นอะไรไป เราต้องเสียใจทั้งชีวิตแน่ๆ ผลสอบห่วย เออ อาจเสียใจแต่ก็แปปเดียวล่ะน่่า....
 
 
2.พอข้าน้อยกลับบ้านมาเอาเสื้อจะไปนอนค้างที่รพ.ต่อ ไฟที่บ้านดันมืด เลยเผลอไปเหยียบหมา ให้หมางับนิ้วโป้งเล่น ="= รู้สึกอนาถว่ะ ถามจริงเหอะเหยียบหมาบ้านใครมันงับนิ้วโป้งฟะ มันต้องงับขาเซ่ (เอ๊ะ! ยังไงเนี่ย) เอาเป็นว่าหมางับนิ้วโป้งเลือดสาดจนต้องไปรพ. เอาเหอะ ไงก็ต้องไปนอนเฝ้าแม่อยู่แล้วนี่ - - แหมๆ ได้หาเรื่องให้หมอได้แล้วเนี่ย... แต่....เราต้องฉีดยา 5 เข็มกันบ้าเลยเฟ้ย อ๊าาาาาก ไม่คุ้มๆ ถึงจะเจอหมอหล่อก็เหอะ =.,=
 
 
3.หมาซึ่งมีนามว่า Cho ที่บ้านดันเจือกเป๋จนเดินไม่ได้ เลยพาไปรพ. (คนละที่นะ 555+) ปรากฎว่า Cho ดันเป็นโรคที่หมาส่วนใหญ่ไ่ม่ค่อยเป็น แต่พบมากในคน นั่นคือ โรคไขข้อ = = รู้สึกเป็นโรคทางกรรมพันธุ์ แต่ก็นะ หมาเราก็ดันมีวิวัฒนาการแปลกๆตลกดี ตอนแรกขาเป๋แต่เดิน 4 ขาไปร้องเอ๋งๆไป ต่อมาเริ่มเรียนรู้เดิน 3 ขา กลายเป็นหมา 3 ขาในตำนานที่เฝ้าประตูนรก =[]=ไม่ใช่ละ 555+ และปัจจุบันหมาเราก็วิวัฒนาการ กลายเป็น...... หมาชายน้อย ที่ใช้ตูดเดิน -*- เอา 2 ขาหน้ายัน เอาตูดเดิน ทำไม มันอนาถจังฟะ - -
 
 
 
กลับมาที่เรื่องแรก เรื่องพระมารดา
 
ขอระบายเหอะ 
ตอนแรกก็ไม่ค่อยเห็นค่าของพ่อแม่ที่อยู่ใกล้ตัวหรอก คิดว่าท่านจะอยู่กับเราไปอีกนาน โตขึ้นค่อยทดแทนคุณก็ได้ แต่เปล่าเลย เวลาน่ะมันสั้นนะ ตอนนี้พ่อกับแม่ของข้าน้อยก็เกือบ 60 ละ ข้าน้อยยังอายุ 10 กว่าขวบอยู่เลย บางทีก็คิดว่ามันอาจไม่ทันแล้วถ้ารอเราโตจนทำงาน ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันพรุ่งนี้...
 
 
ขนาดแม่เราก็ดูแข็งแรงดี  วันรุ่งขึ้นก็กลับเข้าโรงพยาบาลละ แล้วใครจะไปรู้ละว่าจู่ก็จะเป็นโรคร้ายขั้นที่ 2 เหอะๆ ถึงแม้ผ่าตัด ได้กลับบ้านแล้วก็เหอะ ข้าน้อยก็นึกว่าหายแล้ว เพราะเห็นมารดาท่าทางแจ่มใส แต่เปล่าเลย วันนี้แม่แข็งแรงดี แต่ 2 วันก็ล้มป่วยเพราะมีอาการแทรกซ้อนปอดอักเสบอีก แล้วก็เข้ารพ.อีกแล้ว 
มีแววว่าอยู่นานเลยคราวนี้เพราะหลังปีใหม่ก็ต้องรักษากันนาน เพราะโรคร้ายมันยังมีอยู่ กำจัดไม่หมด 
 .
.
.
 
บางครั้งข้าน้อยผลัดเปลี่ยนเวรเฝ้าแม่กับพี่ กลับบ้านมา รู้ซึ้งเลย โลกที่ไม่มีพระมารดามันเป็นยังไง
 
ทำไมบ้านถึงรู้สึกเงียบเหงาจังนะ 
บ้านเราทำไมมันกว้างอย่างนี้ล่ะ ทั้งที่แต่ก่อนเล็กเท่ารูหนูเพราะมีคนหลายคน  
ไม่มีคนฟังเราโม้นินทาเพื่อนเรื่องเกี่ยวกับโรงเรียนเลยวันนี้ 
ไม่มีกับข้าวร้อนๆที่พอเรากลับบ้านมาเราจะได้กินเลย  
เตียงนอนที่เคยนอนกับแม่ก็ว่างเปล่า ต้องนอนคนเดียว 
อ้อมแขนอบอุ่นที่แม่เคยกอดเราจนนอนหลับก็ไม่มี 
เสียงที่เคยปลุกเราทุกเช้าไปโรงเรียนก็หายไป ต้องพึ่งตัวเอง 
ข้าวเช้าก็ไม่มีมาเสริฟถึงโต๊ะอีกแล้ว
 แม้นอนดึกเท่าไรก็ไม่มีใครมาว่าตักเตือน 
และ...ไม่มีใครให้คำปรึกษากับเราได้เลย เมื่อเราต้องการ
 .
.
.
 
มันมีความรู้สึกราวกับว่าไม่ใช่ๆ นี่ไม่ใช่บ้านเรา บ้านคือสถานที่ที่อยู่แล้่วสุขใจ แต่เรากลับไม่รู้สึกอย่างนั้นเลย บางทีก็ไม่อยากกลับบ้าน เบื่อ กลับไปก็ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว ทั้งๆที่ตอนแม่อยู่จะมีเสียงหัวเราะ เสียงเอะอะโวยวายตลอด แต่ตอนนี้มันช่างเงียบจริงๆ จริงอยู่ที่เราชอบอยู่คนเดียว แต่...อย่างนี้่ก็เกินไปนะ.....
 
 ...........
เอาเหอะๆ แต่ทุกวันนี้เราก็ยังมีแม่นี่นา ^ ^ ช่วงนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ และในทุกวันที่ผ่านไป เราก็อดที่จะรู้สึกขอบคุณไม่ได้ ขอบคุณสำหรับทุกๆ วันที่ทำให้เราได้อยู่เคียงข้างแม่และครอบครัวที่เรารัก เราไม่ต้องการอะไรแล้ว ไม่ว่าเกรดห่วย เพื่อนเลว ยังไงแต่สิ่งที่เรารักก็ยังอยู่เคียงข้างเรานี่ ^ ^ เราต้องผ่านมันไปได้แน่นอน.....
 
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
เอาล่ะ โม้มานาน แม้จะมีเรืื่่องเลวร้าย แต่มันก็ต้องมีเรื่องดีๆ บ้างแหละหน่า
 
 
ไปโรงพยาบาลมันก็ดีนะ รู้ไหมทำไม เรายกให้บ้านเราหลังที่ 3 คือ Hospital ก็เพราะมันอยู่แล้วสบายใจนี่
 
 
เราชอบรพ.ที่แม่อยู่มากๆเลย เค้ามีสโลแกน We are family ไอเราก็นึกตั้งให้สวยหรู แต่อยู่แล้วรู้สึกถึงได้จริงๆว่า พวกเราคือครอบครัว นางพยาบาลเวลามาฉีดยาให้แม่ที เราก็จะยิงคำถามใส่เป็นชุด เค้าก็หัวเราะแล้วก็ตอบกลับมาทุกทีอย่างกับอับดุลแหนะ 555+ ถามทำนองว่าฉีดยาอะไรน่ะ ไอเครื่องนี่คืออะไร ทำงานได้ไงเนี่ย เวลาฉีดยานี่ทำไงบลาๆๆๆๆ ก็ตอบทุกที แถมเค้าไม่เคยทำท่ารำคาญด้วย
 
 
เวลาแม่ไปไหนก็ถามไถ่ คอยถามอาการตลอด เวลาเราไปเรียน แม่อยู่คนเดียว เค้าก็มักจะมาอยู่คุยเป็นเพื่อนแม่บ้าง ทำให้เรารู้สึกเค้าเหมือนครอบครัวเลยว่ะ 555+
 ยังมีเรื่องดีๆอีก หมอหล่ออ้า~  > <
 
แล้วมันยังมีเรื่องขำๆสนุกมากมายในรพ. เช่น
 
แม่บ่นปวดหลังกับเตียงรพ. เราเลยสลับที่นอนกับแม่ แม่นอนโซฟา เรานอนเตียงคนไข้ มันเลยคราวนี้!!! เราก็พูดเปรยๆว่า หมอจะฉีดยาผิดให้เราไหมเนี่ย แม่ก็บอกไม่หรอก แต่.... 
รู้สึกตอนกลางคืนนางพยาบาล และหมอจะจับเราฉีดยาหลายรอบละ เล่นเปิดเสื้อ เอาที่วัดความดันมาใส่เลย แม่เราก็ต้องเรียกทุกครั้ง อยู่นี่ค่ะๆ ทุกที 555+ นางพยาบาลกับหมองงกันไปตามๆกัน สะใจ ก๊ากๆ แต่รู้สึกเกือบไปจริงๆนะ อีกนิดเดียวเท่านั้น ข้าน้อยก็หลับอย่างเดียวไม่รู้เรื่องหรอก แต่สะดุ้งตื่นกับเสียงแม่ 555+ สนุกดี เหมือนได้แกล้งคน ก๊ากๆๆๆ
 
 
หมอก็ถูกใจมากๆ ตอนแรกก่อนที่จะบอกว่าแม่เราเป็นอะไร เกริ่นตั้งนาน 
หมอ : เอ่อ หลัีงจากหมอได้ตรวจดูโดยใช้อุปกรณ์ต่างๆแล้วนะครับ ทั้ง x-ray ........... 
ประมาณ 10 นาที ไม่เข้าเรื่องซะที เราก็จะหลับละ ในที่สุดท่านหมอ 
หมอ:...ขอโทษครับ ผมเริ่มเหนื่อย คุณอยากได้ตรงๆ หรืออ้อมๆครับ 
แม่ : เหอ ? เอ่อ ตรงๆเลยก็ดีค่ะ ฟังแล้วเหนื่อย (โอเค เราไม่ได้เป็นคนเดียว 555+) 
หมอ : ครับ คุณเป็นโรคร้ายต้องผ่าตัด มันใหญ่มาก สมควรผ่าตัดเร็วที่สุด 
แม่ : แค่นี้ใช่มั้ยคะ ฟังแล้วเหนื่อยมากเลยค่ะ ไม่เข้าเรื่องซะที บอกเลยก็สบายใจค่ะ
 
 
ก๊ากๆๆๆๆ รักหมอจัง แต่ก็อย่างที่บอก ช่วงนี้เข้ารพ. บ่อยมากๆ เรื่องที่เราโดนหมากัดก็....
Xilver : โดนหมากัดค่ะ - -+
พยาบาล : สักครู่นะคะ เดี๋ยวหมอมาค่ะ
หมอ : !!!!!
Xilver : !!!!
Xilver : สวัสดีขอรับหมอ เอ่อ เจอกันอีกแล้วนะขอรับ 555+
หมอ : เฮ้อ บ้านเธอเป็นอะไรเนี่ย ได้เจอกันทั้งตระกูลเลย....  
 
 
 
หมอคนเดียวกับที่ดูอาการแม่เลย 555+ เพราะหมอคนนี่เค้ามีหน้าที่ดูแผลสดอะไรพวกนี้ เลยได้เจออีก 555+ ตลกดี
 
Xilver ได้ไปรพ. ไม่ได้ไปเที่ยวปีใหม่ก็จริง แต่ก็ได้ทักษะชีวิตเพิ่มมาเยอะ นางพยาบาลก็สวย+ใจดี เค้าสอนเราฉีดยาด้วย เพราะกลับบ้านเราก็ต้องฉีดให้แม่เอง ^ ^ แม่เราก็มีคนเดียว ก็ต้อง Take care ให้ดีที่สุด ก็อย่างที่บอกเราไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้างในอนาคต ....
 
ขอบคุณทุกๆวันที่เธอยังอยู่เคียงข้างฉัน
 
♥ My Family 
 
 
ป.ล. เพื่อนๆที่โรงเรียนที่เคารพรักอย่างสูง หากแกรู้ว่าแม่เราเป็นอะไรขออย่าไปโพทะนาที่โรงเรียนต่อ บ้านเราไม่ค่อยให้ใครอยากรู้เท่าไร เอาเป็นว่า รู้แล้วก็เงียบซะ โอเคไหม? ไม่งั้น มีเคือง  ="=
 
ป.ล.2 อ่านจบได้ รักคนอ่านตายเลย 555+ 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ยาวมากอ่านบรรทัดแรก
ข้ามมาปล.2เลยเรา
ยังจะรักเราอยู่มั้ยอะ*-*

#5 By อาริโกะ (58.8.51.94) on 2010-01-22 21:15

ก๊ากกกกกกกกก หมาเฝ้าประตูนรกมันสามหัวเว้ยไม่ใช่สามขา

สู้ต่อไปอิจิตมาก //ตบบ่า

#4 By Kirame☆ on 2010-01-17 16:00

xil xil เราเอารูปลงแล้วนะ
มาดูนิดนึงก็ดี
หรือจะเก็บไว้ surpriseconfused smile

#3 By starttoiizilla on 2010-01-01 20:40

กรรมจริง ๆ แต่ว่ายังดีไม่เลวร้ายไปกว่านั้น.....

ในความทุกข์ยังมีความสุขอยู่ ปีใหม่ทั้งทีขอให้เรื่องร้าย ๆ ผ่านพ้นไปด้วยดีนะคะ ^^"
ไม่บอกใครหรอกน่า...

สู้ๆ ละกัน อ่านแล้วก็นะ...นี่แหละชีวิต สู้เค้าเว้ยเพื่อน! *ตบบ่า*

ปล. ซึ้งมาตลอด กำลังคิดว่าแกก็เป็นคนปกติ(?)เหมือนกัน แต่มาสะดุดเอากับแท็กหมอหล่อเนี่ยแหละ...

#1 By The.wolF on 2009-12-28 13:51